samanyolu

"Sakin ol, Ebu Said.." diye devam ediyor Zeyd ve eliyle gogu gostererek, "Suraya bak; isikli bir yol goruyor musun orada?"
 Saskinlikla bakiyor Ebu Said. Elimde olmadan ben de Zeyd'in isaret parmagini takip ediyor ve gozlerimi gogun bir ucundan oteki ucuna uzanan o solgun bulanik yola ceviriyorum. Samanyolu bu. Fakat col irfaninda, bedeviler bunu, Allah'a ve elem dolu kalbinin sesine boyun egerek bir oglunu kurban etmek uzere bicagini kaldirdigi zaman Ibrahim'e gonderilen semavi kocun arkasinda biraktigi iz olarak bilirler.

 Kocun yolu, bir kerem ve merhamet sembolu olarak sonsuza kadar goklerde kalacak; insan kalbinin istiraplarini dindirmek icin gonderilen ilahi devanin hatirasi olarak..  Ve sonra gelenler icin de bir teselli olarak, colde bir basina kalan ya da yolunu kaybedenler icin. Ve kendi hayatlarinin issizliginda sendeleyen, dovunerek aci ceken baskalari icin...

Zeyd, parmagiyla gogu gostererek, agirbasli ama ayni zamanda alcak gonullu bir sesle, ancak Arabin konusabilecegi bir tarzda devam ediyor: "Bu yol, efendimiz Ibrahim'e, tam oglunu kurban edecegi sirada Allah tarafindan gonderilen kurbanlik kocun yoludur. Allah, merhametini boyle gostermek istemisti o kuluna...

Seni unutacagini mi zannediyorsun..?" Zeyd'in yatistirici sozleri karsisinda Ebu Said'in yuzu, cocuksu bir merak icinde yumusuyor ve gorunur bicimde sakinlesiyor. Hocasini izleyen kucuk bir ogrenci gibi dikkatle goge bakiyor ve orada kendi umitsizligine bir cevap bulmaya calisiyor.

Mekkeye Giden Yol
Muhammed Esed